ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΕΤΟΥΣ 1968 κ 1969

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΧΑΡΑ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ 1968 Κ 1969!!

 ΑΠΟΦΟΙΤΕΣ 1968 ΜΕ ΤΟΝ ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗ κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ ΚΑΙ  ΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ κ. ΣΤΑΥΡΑΚΑ

                                                          ΑΠΟΦΟΙΤΕΣ ΕΤΟΥΣ 1968

                                                                 ΑΠΟΦΟΙΤΕΣ 1968

                                                   ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΟΛΟΓΟ κ.ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ

ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑΤΙ...

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Είμαι ευτυχισμένη γιατί...

Κατάλαβα τη διαφορά του να ξοδεύω τον εαυτό μου σε ανούσιες σχέσεις από το να επενδύω σε ανθρώπους αληθινούς.

Ένοιωσα ότι σημασία έχει να πεθαίνεις για να ζήσεις, όχι να ζεις καθημερινά περιμένοντας να πεθάνεις.

Αποδέχτηκα το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να μην ανταποδώσουν την αγάπη μου, να μην ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε να συνεχίσω να τους αγαπώ, να είμαι ευγενική μαζί τους και να ξεδιπλώνω και σε αυτούς την προσωπικότητά μου.

Αποδέχτηκα το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη και έμαθα να πορεύομαι με βάση αυτό. Δεν με εμπόδισε να είμαι αφοσιωμένη για την επίτευξη των στόχων μου.

Έμαθα να χαίρομαι όταν βρέχει και να χορεύω δίχως να με νοιάζει να βραχώ... διότι έμαθα ότι πουθενά δεν κάνει περισσότερο κρύο από την καρδιά των ανθρώπων..

Έμαθα ότι μπορεί να αγαπώ ανθρώπους ακόμη και όταν ξέρω ότι η δική τους συμπεριφορά απέναντί μου δεν ήταν αυτή που μου άξιζε, χωρίς αυτό όμως να με αποτρέπει από εκφράζω τη λύπη μου και να σέβομαι και την δική μου καρδιά, τα δικά μου συναισθήματα.

Έμαθα ότι οικογένεια είναι το σύνολο των ανθρώπων που σε αγαπούν και σε νοιάζονται, όχι οι βιολογικοί δεσμοί.

Κατάλαβα ότι η μόρφωση και η παιδεία, βρίσκεται στη συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους ανθρώπους και όχι απλώς σε ένα πτυχίο κρεμασμένο σε μια γωνιά του δωματίου μου.

Έμαθα ότι πρέπει να γίνομαι η βροχή που θα δίνει ζωή και θα θεραπεύει την κάθε πληγή μου.

Έμαθα οι επιτυχίες στη ζωή οφείλονται και στη μαγική δύναμη του όχι, και όπως λέει και ο μεγάλος Καβάφης: έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να πεις το μεγάλο Όχι.

Έμαθα να μην πιστεύω στα λόγια όταν δεν συνοδεύονται και από πράξεις, και να μη γίνομαι σκληρή και άδικη όταν θυμώνω.

Κατάλαβα ότι η ωριμότητα, η πνευματικότητα και η προσωπικότητα δεν έχουν πάντα σχέση με την ηλικία, αλλά με την ποιότητα του κάθε ανθρώπου.

Κατάλαβα ότι έχω τη Μαρία, και ότι όσο την έχω και την αγαπώ και όσο λέω, γράφω και είμαι αυτό που λέει η καρδιά μου, τότε θα με αγαπήσουν και οι άλλοι. Γιατί θα έχουν αγαπήσει την πραγματική Μαρία, όχι αυτό που ήθελαν να γίνω οι άλλοι.

ΥΓΕΙΑ Κ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 2021!

 

                                                     ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ - ΡΟΔΙΑ

Κ. Καλλοναίου - Πρωτοχρονιά 

- Αρχιμηνιά! Καληχρονιά! Καλώς τον άρχοντά μας,
πόχει την τύχην αδερφή και την καρδιά του πλούτος!
- Βάνω το πόδι το δεξί κι όλα δεξά να πάνε!
- Σπάσε το ρόδι τ’ άλικο στη μαλλιαρή την πέτρα,
πιές απ’ τ’ αμίλητο νερό της κρυσταλλένιας βρύσης,
σκόρπα τα φύλλα της ελιάς, πες της καρδιάς τραγούδια!
- Ωσάν την πέτρα με ριζά η αγάπη να ριζώσει,
ξόρκι τ’ αμίλητο νερό ναν’ στο κακό το μάτι,
και σαν το ρόδι μ’ αγαθά το σπίτι να γιομίσει!

 

                           ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΟΚΟΦ - ΠΑΛΙΟΣ Κ ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

 

 Κωστής Παλαμάς, [Ρήγισσα Πρωτοχρονιά]

Αγάπες πρώιμες, όψιμες, αλαργινοί καιροί,
τώρα και χτες, πληγές χαρές, ω ριζικά του κόσμου,
κ’ εσείς που κάπου ζήσατε, και λιώνετε νεκροί,
κ’ εσείς με μάτια ολάνοιχτα που ζείτε ακόμα εμπρός μου,

πατρίδα μου, πατρίδες μου, θύμησες, τόποι, νιάτα,
κ’ εσείς ονείρατα άστρεχτα, κ’ η ελπίδα εσύ, και ο τρόμος
κ’ η ορμή, κ’ εσείς που απάντησα και σύντυχα στη στράτα,
ή καβαλάρης στης ζωής το διάβα ή πεζοδρόμος,

καρποί που μαραγκιάσατε κ’ εσείς βλαστοί δροσάτοι,
φαντάσματα και πλάσματα, χαρίστρα μου η ψυχή.
Της ρήγισσας Πρωτοχρονιάς μεστό είναι το παλάτι,
διάπλατα σας ανοίγεται, και πλούσιοι και φτωχοί.

Ρήγας κ’ εγώ, στο ερημικό νησί μου πάντα, ορίζω
το θησαυρό που δίνεται, και δε θε να στερέψει.
-Ξένοι, δικοί μου, φίλοι μου και οχτροί μου, σας χαρίζω
τη λυρική μου σκέψη!
(Κ. Παλαμάς, Άπαντα- Η πολιτεία και η μοναξιά, εκδ. Γκοβόστης)

ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ

 

 

ΟΣΑ ΤΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ:

 ΥΓΕΙΑ   ΑΓΑΠΗ   ΤΥΧΗ   ΧΑΡΑ   ΓΑΛΗΝΗ  ΕΙΡΗΝΗ  ΔΥΝΑΜΗ   ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ     ΕΛΠΙΔΑ. 

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!
 

ΤΑ ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ του ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

                                            ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ

                                                  ΤΟ ΤΖΑΚΙ - ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΕΡΑΛΗΣ

                                                  ΤΟ ΧΤΕΝΙΣΜΑ - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

                                                     ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ

                                               ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ - ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΕΡΜΕΝΗΣ

                                                   Η ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ

                                            ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ - ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ

                                 ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΑΛΛΗΣ

                                       ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ - ΣΠΥΡΟΣ ΒΙΚΑΤΟΣ

                                            ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2020

ΜΕΡΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ, ΚΡΥΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ!

 ΧΑΜΕΝΕΣ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ, ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΕΣ.

 ΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΙΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ,

ΓΑΤΖΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΛΙΓΟΣΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ  ΜΑΣ 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ  ΜΕ ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

 

 

  Δεκέμβρης

 

 Δεκέμβρης, συννεφιά κι αιθαλομίχλη

 ψάχνω αιτίες που τα μάτια μου θαμπώνουν

 το κρύο σαν μανδύας με τυλίγει

 όνειρα μαύρα κάθε βράδυ με κυκλώνουν.

 

 Κλείνω τα μάτια, μη φανεί που κλαίω

χιλιάδες μάτια με τρυπούν σαν με κοιτάνε

νύχτες λευκές με στήσουνε στον τοίχο

δύσκολες μνήμες επικίνδυνα ρωτάνε.

 

Ζαλίζομαι, παραπατώ και πέφτω

μέσα στου λήθαργου το μαύρο το μπουντρούμι

σαν πειρατής σε μπάρκο που βουλιάζει

πνίγω την έλλειψη σ’ ένα μπουκάλι ρούμι.

 

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

 

 

 

 
 

ΜΝΗΜΕΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 * ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Μανώλης Αναγνωστάκης

 

Φοβάμαι

 

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

 

 

 

Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.

 

 

Αχός βαρύς ακούγεται
(Φώντας Λάδης)

Αχός βαρύς ακούγεται
κι ερπύστριες κυλάνε.
Πατήσια κι Αμπελόκηποι
καίγονται σα λαμπάδες.

Ξένοι δεν είναι τούτοι εδώ,
ελληνικά μιλάνε.
Όπου μωρό πυροβολούν
όπου γυναίκα ρίχνουν.

Βαρούν ντουφέκια από παντού
βαρούν τα πολυβόλα.
Σφάλουν πορτοπαράθυρα
στο δρόμο κάποιος τρέχει.

Καρδιά για πάψε να χτυπάς
καρδιά που πας να σπάσεις.
Η πόλη τούτη είναι άπαρτη
τα σπίτια είναι δικά μας.

Μικρός τύμβος (17 Νοεμβρίου 1973)
(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Δίχως τουφέκι και σπαθί, με το ήλιο στο μέτωπο,
υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια τις μορφές σας
Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου,
Μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.