1974




Τα παραπάνω "σημειώματα τετραδίου" μας τα έστειλε το 2011, η Αργυρώ Θάνου (ΙΒ' Θηλέων 1974) μέσω του Κυνόσαργες (σημερινό Έκτο-Δωδέκατο). Eυχαριστούμε πολύ και τους δυο. 

Δυστυχώς η έλλειψη συντονιστή του blog δεν επιτρέπει την έγκαιρη ανάρτησή παρόμοιων σημειωμάτων και αναμνηστικών. Παρακαλούμε για εθελόντριες συμμαθήτριες που να θέλουν να αναλάβουν τον έλεγχο της αλληλογραφίας και την ενημέρωση του blog. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις, ούτε πολύς χρόνος. Μόνο καλή διάθεση και όρεξη για προσφορά στο ταξίδι των αναμνήσεών μας. 

Όσες ενδιαφέρονται, ας επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω του Email του blog. 

ibthileon



Πρόσκληση




Τα παιδιά του 6ου ΓΕΛ Αθήνας, μάς προσκαλούν σε μια ωραία θεατρική παράσταση στο χώρο του παλιού μας Σχολείου. Να πάμε! 

Είσοδος -και για πάρκινγκ- από την οδό Πυθέου.

Αναζητήσεις αγαπημένων φίλων

Παρακαλούνται οι αδερφές Τριάντη, Παναγιώτα (Μπέτυ) και Δώρα, να επικοινωνήσουν με τις Ιορδάνα και Ουρανία Πετρίδου, στο Email: poporoufroso@yahoo.gr Οι Μπέτυ Τριάντη και η Ιορδάνα Πετρίδου ήταν συμμαθήτριες της Τάξης του 1971.

Παρακαλούνται οι Απόφοιτοι της Τάξης του 1968 του Έκτου Αρρένων, να επικοινωνήσουν με το Θεόδωρο Κούγια στο τηλέφωνο 6973203240 ή στο Email: koughiaschem@otenet.gr καθώς και οι Απόφοιτοι της Τάξης του 1966, να επικοινωνήσουν με το Νίκο Γατζόπουλο στο Email: ngatzos@hotmail.com

Από την Pari Triantafyllou (Email: votrianta@gmail.com) λάβαμε το μήνυμα: Το 1980 τελείωσα το 12ο Γυμνάσιο Αθηνών και πήγα Α΄ Λυκείου στο 36ο  Λύκειο Αθηνών και γίναμε μεικτό. Ζητώ συμμαθήτριες  μου από το γυμνάσιο (θυμάμαι ονόματα όπως Φατούρου, Φουντουλάκη, Σπιλιοπούλου, Τρίφωνα, Τράπαλη, Τζανάκη, Τζάνε, Τζουρμπάκη, Σχινά ) και συμμαθήτριες και συμμαθητές (Τζίμας, Φαρμάκης, Τζανάκης, Σιαμπάνης) από τη Α΄ Λυκείου του 36ου. 

Μυρτώ Ανδρεάδου - Blanz

«Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη».

Μέσα σε βαθιά θλίψη αποχαιρετήσαμε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή γυναίκα 

 Μυρτώ Ανδρεάδου - Blanz 
 * 30.05.1959 + 28.12.2012 

40 Μέρες μετά την ταφή της στο Gerlingen Στουτγάρδης Γερμανίας, το μνημόσυνό της θα τελεσθεί στην Ελλάδα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Γλυφάδας, την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013, ώρα 11.15΄ και στη συνέχεια θα μας δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε για τη Μυρτώ με ένα καφέ στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού. 

Ο σύζυγος: Eberhard Blanz
Tα παιδιά: Μίνωας και Άλκης
Η μητέρα: Άννα
Τα αδέρφια: Μάρω και Βασίλης
Τα ανίψια: Αχιλλέας και Άννα


[Πρόλογος]

Το θέμα είναι τώρα τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Μανόλη Αναγνωστάκη, Ο στόχος (1970)


[Αφιέρωση]

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε
Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Μανόλη Αναγνωστάκη, Η συνέχεια 3 (1962)


Tα δυο αγαπημένα ποιήματα της Μυρτώς.


Tα δάκρυα του Θεού

Γεννήθηκες στην Αλεξάνδρεια...
Μεγάλωσες στην Αθήνα...
Ταξίδεψες στην Καππαδοκία...
Η ρίζα σου από τη Χίο, στο Αιγαίο Πέλαγος...

Μάζεψες αέρα της Μεσογείου με άμμο της ερήμου. Διάλεξες για τελευταία βόλτα της ζωής σου στην Αθήνα, στις 30 Αυγούστου του 2012, μια περατζάδα κάτω από την Ακρόπολη αποχαιρετώντας την.

Έψαξες τις μακρινές ρίζες της οικογένειάς μας στο Γκέλβερι της Καππαδοκίας, εκεί που οι παππούδες μας ήταν δάσκαλοι. Λάτρεψες τη μαστίχα της Χίου – τα δάκρυα του Θεού – κι’ αυτά αποζητούσες να σε δροσίσουν στο πρόσωπο τις τελευταίες ώρες της ζωής σου. Τα πήρες μαζί σου... 

Έζησες χρόνια στη Γερμανία, όπου μαζί με το λατρεμένο σου Eberhard έκανες τα παλικάρια σου, τον Μίνωα και τον Άλκη. Πέθανες εδώ όπου και θα "κοιμηθείς" για πάντα. Έδωσες λιονταρίσιο αγώνα για τη ζωή, πολεμώντας ενάντια στις όποιες προβλέψεις, στις όποιες "ιατρικές καταδίκες" που μέχρι την τελευταία στιγμή υπηρεσιακά σου δηλώνονταν... Πώς αλλιώς;

Πώς μπορούν να χωρέσουν σε τόσο στενά πλαίσια, η χαρά της ζωής, ο θαλασσινός αέρας του Αιγαίου, το απέραντο φως και ο ήλιος της Αττικής, η φινέτσα της Αλεξάνδρειας, το φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη, τα δάκρυα του Θεού της Χίου, το Αναστάσιμο Μήνυμα... Πέθανες όταν ΕΣΥ το διάλεξες!!!

Σου έφερα δώρα να σε συντροφέψουν στο ταξείδι σου. Λίγο χώμα από το σπίτι σου στη Γλυφάδα μαζί με την ευχή της Μάνας μας, λίγα γιασεμιά και δάφνη από τον κήπο μας, λάδι και κρασί από τον Μπλάνα, γυαλάκια που μάζεψα το καλοκαίρι από τη Φοινικούντα και βέβαια "δάκρυα του Θεού" μαστίχα από τη Χίο...

ΚΑΛΟ  ΤΑΞΕΙΔΙ  ΚΟΚΚΩΝΑ  ΜΟΥ!!!!
                                                                                                        Μάρω
Gerlingen 4-1-2013

Υ.Γ Κοκκώνα είναι, χαϊδευτικά, η μικρή κουκλίτσα και άλλοτε η γοργόνα στα ακρόπρωρα των μικρών καραβιών. Η μορφή της προέρχεται από τα Κυκλαδικά ειδώλια.

Ένα κορίτσι από το ΙΒ΄ Θηλέων……το’σκασε!!!!!

Πήγε στου Ξυνού το 1965, στην πρώτη τάξη. ‘Ξενάκι’ λίγο, αφού είχε έρθει με την οικογένειά της το 1961, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και είχε γεννηθεί (30-5-1959). Έμενε στην Εκαταίου 17, απέναντι από το μπακάλικο του Ντίκου και δίπλα από το τσαγκαράδικο του Κυρ Ηλία, ένα μαγαζάκι ένα επί ένα που έκοβε τη Γεωμέτρου στη μέση, από τα χρόνια που ο Νέος Κόσμος δεν είχε ακόμα πολεοδομικές γραμμές. Μετά έμενε στην Ευδόξου, πάνω από το ζαχαροπλαστείο του ‘Θέμη’, όπως το λέγαμε, παρότι ο ιδιοκτήτης του ήθελε για επωνυμία το δικανικό καθαρευουσιάνικο ‘Θέμις’. Παιδάκι χαρούμενο, μεγάλωσε σε ένα ευτυχισμένο σπίτι που προσπαθούσε να προσαρμόσει τη φινέτσα και τον κοσμοπολιτισμό της Αλεξάνδρειας με την άγουρη Αθήνα εκείνης της δεκαετίας, με τη χωμάτινη ακόμα Εκαταίου, το καταβρεχτήρι του Δήμου που πέρναγε κάθε μέρα τα καλοκαίρια, και την γλυκιά ‘παγοπώλισσα’ με τις κολώνες του πάγου πιασμένες ‘οδυνηρά’ από τη δαγκάνα πάνω στο τσουβάλι. Κλασσικά, στου Στρατηγάκη (Αγκύλης και Βουλιαγμένης) για Αγγλικά με τον Κούζο και βέβαια στη συνέχεια, το 1971, στο ΙΒ΄ Θηλέων. Αγαπητή, σοβαρή, ισορροπημένη – με την έννοια ότι τις επαναστάσεις της εποχής τις έκρυβε αποτελεσματικά, προδομένη μόνο από τα σβησμένα τσιγάρα στο τασάκι κάτω από το κρεββάτι της. Καλή μαθήτρια, πολύ καλή μάλλον, θα σπουδάσει στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το νυν Γεωπονικό Πανεπιστήμιο), θα φύγει, μετά από έρωτα, στη Γερμανία όπου θα ζήσει κάνοντας οικογένεια. Φεύγοντας, εκτός άλλων, άφησε πίσω πολλούς ανθρώπους που την αγαπούσαν αλλά κυρίως τις ‘Φιλενάδες’. Πραγματικά επτά Χάριτες!!! Την Κατερίνα, την Ελένη, την ΄Αννα, την Παυλίνα, τη Λία, την ΄Αντα, τη Βάσω. Αυτές οι ‘Χάριτες’, θα ταξιδέψουν μεθαύριο στη Γερμανία να συνοδέψουν την όγδοη φιλενάδα τους στο τελευταίο της ταξείδι… Μάλλον την αγαπούσαν πολύ και θα τους λείψει… Τι να πει κανείς για το κορίτσι του ΙΒ΄ Θηλέων, που το ’σκασε τόσο πρόωρα, ταξιδιάρικα και πάνω απ’ όλα γενναία, παλεύοντας λιονταρίσια για τη ζωή; Ήταν η Μυρτώ Ανδρεάδου – γνήσια Ελληνίδα, όπως είναι όλοι οι άνθρωποι της Διασποράς ανά τον κόσμο. Ένωσε τον αέρα της Μεσογείου, τη φινέτσα και τον κοσμοπολιτισμό της Αλεξάνδρειας, τον εκτυφλωτικό ήλιο του Αιγαίου- αφού οι ρίζες ήταν από τη Χίο - το ροζ χρώμα της Αττικής και τα μεταλαμπάδευσε – με το πνεύμα, το μυαλό και την ψυχή της – στη χώρα που έζησε πολλά χρόνια. Θα ‘κοιμηθεί’ στο Νεκροταφείο του Gerlingen στη Στουτγάρδη Γερμανίας. Νομίζω όμως ότι σαν ‘ ταξιδιάρα ψυχή’ που είναι δεν θα της είναι αρκετός ο τόπος εκείνος και πάλι θα …το ‘σκάσει και θα είναι μαζί μας!!!!! 

 Με οδύνη 
 Μαρία 
(ΙΒ΄ Θηλέων 1971)

Μυρτώ Ανδρεάδου-Blanz

«Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη». 

 Μέσα σε βαθιά θλίψη αποχαιρετάμε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή γυναίκα 

Myrto Andreadou-Blanz 
(30.05.1959 - 28.12.2012)

Ο σύζυγος: Eberhard Blanz
Tα παιδιά: Μίνωας και Άλκης
Η μητέρα: Άννα Ανδρεάδου
Τα αδέρφια: Μάρω και Βασίλης
Τα ανήψια: Αχιλλέας και Άννα

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεσθεί στις 4 Ιανουαρίου 2013 στις 12.00 μ.μ. στον Ελληνικό Ορθόδοξο Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,Weilimdorfer Straße 213, 70499 Stuttgart-Feuerbach και η ταφή θα γίνει στις 1.30 μ.μ. Stadtfriedhof στο 70839 Gerlingen.

Χριστούγεννα 2012

Καλές Γιορτές
Χρόνια Πολλά 
Υγεία
Ειρήνη
Ψυχραιμία
Κουράγιο
Καλή Χρονιά σε όλες και όλους!

Πάσχα 2012

      Το ΙΒ' Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών εύχεται σε όλους τους αναγνώστες και φίλους του blog
                                                                  Καλό Πάσχα
                                                                         και
                                                               Καλή Ανάσταση.


17/3/2012...ένα Σάββατο απόγευμα

Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα απο εκείνο το Σάββατο,που 70 σχεδόν ''κορίτσια'',απόφοιτες του 1972 από το ΙΒ' Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών, κατέκλυσσαν το ξενοδοχείο  Callirhoe,γεμίζοντας το χώρο με αναμνήσεις και συγκίνηση.Η πρόκληση μιας τέτοιας συνάντησης ήταν μεγάλη και οι περισσότερες δεν αντισταθήκανε, κάτι που το αποδεικνύει και η μεγάλη συμμετοχή που υπήρξε.Παλιές συμμαθήτριες που μπορεί να είχαν να συναντηθούνε ακόμα και από το ''τελευταίο κουδούνι'' της σχολικής τους ζωής,ξαναβρεθήκανε και όλες μαζί θυμηθήκανε,νοσταλγήσανε,συγκινηθήκανε και δώσανε υποσχέσεις ότι από εδώ και πέρα δεν θα ξαναχαθούνε.Μακάρι αυτή η επανασύνδεση να είναι  η αρχή μιας σειράς πολλών συναντήσεων για το μέλλον.
Παρακάτω ακολουθούν κάποιες ενδεικτικές  φωτογραφίες από εκείνο το απόγευμα.Όσες επιθυμούν να τους αποσταλούν όλες οι φωτογραφίες ας επικοινωνήσουν με το email aspasiaalex2009@hotmail.com.











Πρώτο Reunion Αποφοίτων 1972

Μετά από 40 χρόνια,εμείς τα κορίτσια του ΙΒ' Γυμνασίου Θηλέων Αθηνών που αποφοιτήσαμε το 1972,ξαναβρισκόμαστε και πάλι!Το ραντεβού κανονίστηκε για το Σάββατο 17 Μαρτίου στις 17:00μ.μ. στο χώρο του ξενοδοχείου ''The Athenian Callirhoe''.Μετά απο πολύμηνη προσπάθεια βρεθήκαμε περίπου 80 συμμαθήτριες και με πρόχειρους υπολογισμούς,προβλέπεται μεγάλη συμμετοχή για την πρώτη μας συνάντηση!


Πενθήμερη 1972



Βρύσες-Κρήτη 5/5/1972

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια  της πενταήμερης εκδρομής του ΙΒ' Θηλέων στην Κρήτη ,στις  5/5/1972.Έδω φαίνονται σχεδόν όλα τα κορίτσια που αποφοίτησαν το 1972 .Στην εκδρομή τις συνόδεψαν οι καθηγητές  κα.Αναστασιάδου(φιλόλογος),κα.Κοτσιφάκη(οικιακή οικονομία),κα.Ντινοπούλου(γυμνάστρια),κος Περδικάρης (γυμνασιάρχης) και ένας καθηγητής φυσικής ,του οποίου δυστυχώς το όνομα μας διαφεύγει(στη φωτογραφία είναι ο κύριος που στέκεται όρθιος δεξιά με τα γυαλιά ηλίου).

Σήματα ανάμνησης




Ψάχνοντας ένα παλιό σιδερένιο κουτί με "σωματοποιημένες" αναμνήσεις (ένα σωρό "άχρηστα" για άλλους πράγματα), βρήκα ταλαιπωρημένα από το χρόνο, τα σήματα που φορούσαμε στις ποδιές μας, στο ΙΒ’ Θηλέων.

Το πρώτο ήταν για το σχολικό έτος 1966 - 1967 (προ χούντας), το δεύτερο για τα έτη 1967 - 1968 και 1968 - 1969, και το τελευταίο ήταν αυτό που ράβαμε πάνω στα γαλάζια "κορμάκια", για τις γυμναστικές επιδείξεις στο Καλλιμάρμαρο....

Χαιρετισμούς

Μαρία Α.
(ΙΒ' Θηλέων 1971)

Ένας παλιός καθηγητής μας

Αναδημοσιεύουμε από το γνωστό blog ekto1972, μια φωτογραφία ενός παλιού καθηγητή του Έκτου και του Δωδέκατου. Ο κος Κωνσταντίνος Γιαννημάρας, Φιλόλογος, στην αρχή της καριέρας του διορίστηκε στο Έκτο και στη συνέχεια μετατέθηκε στο ΙΒ΄ Θηλέων, ενώ αργότερα έγινε Λυκειάρχης στο Λύκειο Τροπαίων Γορτυνίας. Στα Τρόπαια, τον συνάντησε μετά από αρκετά χρόνια και ο Οδυσσέας Κουτσοποδιώτης (ΣΤ΄ Γυμνάσιο 1972), όταν o τελευταίος υπηρετούσε ως Διοικητής στο ΑΤ Τροπαίων. Έκτοτε αναπτύχθηκε μια ειλικρινής φιλία και αλληλοεκτίμηση μεταξύ τους, η οποία όπως βλέπετε και από την πρόσφατη φωτογράφησή τους στα Τρόπαια, κρατάει ως τις μέρες μας.

Ευχόμαστε στον κύριο Γιαννημάρα ό,τι καλύτερο κι ελπίζουμε να τα καταφέρουμε σύντομα να τα πούμε κι εμείς μαζί του από κοντά. Με την ευκαιρία, ο Οδυσσέας προειδοποιεί ότι ο κύριος Λυκειάρχης φυλάει όλους τους καταλόγους με τη βαθμολογία…

Επιστροφή Ανάσταση

της Μαρίας Α.
(ΙΒ' Θηλέων 1971)




(Ανάρτηση στο ekto1972)


Ήμασταν παιδιά οκτώ – εννέα χρονών όταν φύγαμε από τη γενέτειρά μας, εκεί που τρεις γενιές οι παππούληδες και οι γιαγιάδες μας είχαν στεριώσει, εγκαταλείποντας τα δικά τους μέρη σ’ όλο το Αιγαίο: Χίο, Λέρο, Σύμη, Κύπρο…

Παιδιά εμείς, βιώσαμε τον ξεριζωμό σαν το πιο απότομο κόψιμο των παιδικών μας χρόνων σε Πριν και Μετά. ΄Ηρθαμε στην Αθήνα του 1961, στο Νέο Κόσμο, στην Εκαταίου, στην Ευδόξου, πιο πέρα μετά, το Δουργούτι. Στην Αθήνα με χωματόδρομους, με την κυρά Παναγιώτα που πούλαγε κολώνες πάγου με τη «δαγκάνα» της που χειριζόταν με ταλέντο φτασμένου μαέστρου. ΄Ηρθα στου Ξυνού, στην Τρίτη Δημοτικού, όπου η «παιδαγωγική» των χρόνων εκείνων ενέπνευσε την τότε δασκάλα μας, όταν ήρθε ο Επιθεωρητής προς το τέλος της χρονιάς, να συστήσει την τάξη της λέγοντας: «Ναι κε Επιθεωρητά, έχω τα παιδιά μου (τα είχε από την πρώτη Δημοτικού εξ ου και τα οικειοποιήθηκε) και μία Αιγυπτία!!! Είχα έρθει από την ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ!!! Αλλοίμονο για όλους μας!!

Πέρασαν τα χρόνια στην Ελλάδα, μια πατρίδα που σήμαινε πολλά και σίγουρα άλλα για τον Ελληνισμό της διασποράς, τον Ελληνισμό που ούτως ή άλλως φέρει πάντα μια σφραγίδα ΝΟΣΤΟΥ, όπου και να βρίσκεται και παντρεύτηκα το άλλο παιδάκι (συμμαθητή από το ΣΤ΄) χωρίς να γνωρίζω – μέχρι τη γνωριμία μας μετά την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο - ότι και αυτός ταξίδευε την ίδια χρονιά με μένα για την Αθήνα, αφήνοντας την Αλεξάνδρεια…

Το 2006, μαζί με τα παιδιά μας, ενήλικα πλέον και τα αδέλφια μας με τις οικογένειές τους, αποφασίσαμε να πάμε ξανά στην Αλεξάνδρεια για Πάσχα. Ψάξαμε να βρούμε τα σπίτια μας, τα σχολειά μας, το μαγαζί του πατέρα, το ελληνικό νοσοκομείο, τα μαγαζιά που οι μανάδες μας – νεαρές κοπέλες 30 χρονών – ψώνιζαν τα κομψά γαλλικά τους ρούχα και αρώματα. ΄Ισως το ταξίδι μας αυτό με τις φοβερές εμπειρίες και αναμνήσεις, αλλά κυρίως με τον τρόπο που οι μεγαλύτεροι προσπαθήσαμε να «μορφοποιήσουμε» τις μνήμες των μικρότερων αδελφών μας (που είχαν φύγει 4-5 ετών) και απλώς «θυμόντουσαν» κάποιες μυρωδιές ή έναν Κήπο που έκαναν κούνια ή τη στριφτή μεγάλη σκάλα ενός σπιτιού, να μπορούν να αποτελέσουν περιεχόμενο διατριβής ενός …ψυχαναλυτή!!!!

Πήγαμε για τον Επιτάφιο της Μ. Παρασκευής και την Ανάσταση το Μ. Σάββατο στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ναός πλέον του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Η συγκίνηση απερίγραπτη. Ήταν η εκκλησία που κάποιοι από μας είχαν βαπτισθεί. Ήταν μπροστά από το πατρικό σπίτι άλλων. Όλος ο Ελληνισμός που έχει απομείνει – μερικές οικογένειες μόνο – ήταν μαζεμένος εκεί, φορώντας τα καλύτερα ρούχα τους, με μια σκιά «συνωμοτικότητας», αφού όλα έπρεπε να γίνουν περίκλειστα μέσα στο – μεγάλο είναι αλήθεια – προαύλιο της εκκλησίας, χωρίς πυροτεχνήματα και γενικώς θόρυβο. Είναι ευνόητο ότι μόλις μας είδαν οι άλλοι ΄Ελληνες, αφού τους ήμασταν άγνωστοι, μας πλησίασαν όλοι και αφού συστηθήκαμε είναι απερίγραπτο το τι επακολούθησε. Μας δήλωσαν, το εννοούσαν και το πραγματοποίησαν, ότι ήμασταν τα αδέλφια τους που είχαν φύγει πριν από 45 χρόνια και για όσες ημέρες θα μέναμε, ήμασταν καλεσμένοι τους στα σπίτια τους, σε εκδρομές, σε συνάξεις των ημερών…

Στο δεξί ψαλτήρι του Ευαγγελισμού, όπου ιερούργησε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Θεόδωρος, ανέβηκε προσκεκλημένος να ψάλει ένας άνδρας 54 ετών περίπου, φορώντας κι αυτός τα καλύτερα του ρούχα, με φοβερή συγκίνηση, κλαίγοντας σχεδόν. Η τελευταία φορά που είχε ξανανέβει στη θέση εκείνη ήταν πριν από 45 χρόνια, μικρό παιδάκι στα πόδια του πατέρα του, του Αχιλλέα, που είχε σταθερά τη θέση αυτή στο ψαλτήρι. Πεθαμένος πολλά χρόνια, δεν αξιώθηκε να ξαναγυρίσει ποτέ στην Αλεξάνδρεια που γεννήθηκε…

Χαιρετισμούς κι ευχές!

Μαρία
Απρίλης 2011



Καλό Πάσχα!


Το blog των αποφοίτων του ΙΒ' Θηλέων Αθήνας σας εύχεται
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Απόφοιτοι 1972 - Η επίσημη λίστα

Ο κος Αλεξανδράκης Βασίλειος,καθηγητής μαθηματικός του 6ου Λυκείου Αθηνών,μας έστειλε την παρακάτω επίσημη λίστα των αποφοίτων του ΙΒ' Γυμνασίου Θηλέων Αθηνών για το έτος 1972.Η λίστα είναι όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης,στο λεγόμενο Παράρτημα.

Δίπλα ακριβώς απο τα ονόματα,το Α δηλώνει τη διαγωγή,κοσμιωτάτη(Β και Γ κοσμία, καλή αντίστοιχα , Δ "επίμεμπτος" και το Ε κακή)

Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον κο Αλεξανδράκη και ελπίζουμε αυτή η λίστα να μπορέσει να φέρει σε επαφή και πάλι κάποιες παλιές συμμαθήτριες.




...και το Στ'2 (Κλασσικό) του 1972 είναι εδώ!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στις κερκίδες του Γυμνασίου.Στη φωτογραφία μαζί με τις μαθήτριες του Στ'2 είναι και η καθηγήτρια φιλόλογος Ραβάνη Σοφία.Δεν καταφέραμε να θυμηθούμε όλα τα ονόματα των κοριτσιών,ελπίζουμε όμως να βρεθούνε άλλες συμμαθήτριες που θα βοηθήσουν στη συμπλήρωση του παζλ!




Τα ονόματα των κοριτσιών που καταφέραμε να θυμηθούμε είναι:
1 Λέκκα Τριανταφυλλιά
2 Μαραβέλια Μαρία
3 Νερούτσου Φλώρα
4 Μυλωνά Μαρία
5 Ντινοπούλου Μαρία
6 Λουρίδα Αντωνία
7 Κουμπάρου Νίκη
8 Μαρούδη Μαρία
9 Μάργαρη Ευφροσύνη
10 Μαντικού Άννα
11 Κόκορη Ελένη
12 Μπάρση Σοφία
13 Μιχαλέτου Σταματία (Νίνα)
14 Μπελιγιάννη Βέτα
15 Μανωλοπούλου Βασιλική
16 Λιώση Βασιλική
17 Κουνέλη ?
18 Κωνσταντινοπούλου Δροσούλα
19 Μαθιουδάκη Φωτεινή
20 Κούλη Ελένη

...και το Στ'2 (Κλασσικό) του 1972 είναι εδώ!

Τα κορίτσια του 1972 είναι εδώ!


Από την πενθήμερη εκδρομή στην Κρήτη(η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο χωριό Βρύσες στις 5/5/1972)

ΞΥΝΟΥnion 2011


Η συνάντηση των «πιτσιρικιών» της περιόδου 1960-66 (πάνω-κάτω), του πιο φημισμένου Νεοκοσμίτικου δημοτικού σχολείου, του Ξυνού, θα γίνει την Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011, στις 11:30 πμ, στον επάνω όροφο της καφετέριας LOSTRE, Θ.Βρεσθένης και Δεινοστράτου 1, Νέος Κόσμος (Λεύκα), τηλ.2109215396.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στο Email:

Καλό Ξυνούnion!


Ας ξαναβρεθούμε!

Κάνουμε μια προσπάθεια να (ξανα)βρεθούμε όλες εμείς που πήγαμε στο ΙΒ' Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών, που στεγαζόταν στο κτίριο του Έκτου Γυμνασίου Αρρένων, στην οδό Ζεύξιδος και Πυθέου, στον Νέο Κόσμο.

Θέλουμε να θυμηθούμε τα χρόνια της νιότης μας, τις χαρές και τις λύπες μιας ευαίσθητης ηλικίας, να συγκινηθούμε, να γελάσουμε, να «ζήσουμε» και πάλι εκείνες τις στιγμές, να επικοινωνήσουμε.

Αν ήσασταν στο Δωδέκατο Γυμνάσιο Θηλέων, τη δεκαετία του ’60 και του ΄70, επικοινωνήστε μαζί μας στο Email:

Ας ξαναβρεθούμε!